ROSYJSKA RULETKA
Rosyjska ruletka jest śmiertelną Grą szans, w której uczestnicy wkładają
pojedynczy nabój do rewolweru, kręcą bębenkiem, ustawiają muszkę przy
głowie i pociągają za spust. Nazwa rosyjska odnosi się do kraju
pochodzenia tej gry oraz ruletka do element podejmowanego ryzyka i
kręcenia bębenkiem rewolweru – będącego reminiscencją kręcenia kołem
ruletki. Forma gry może się różnić w zależności od motywów uczestników
(przedstawia brawurę, samobójstwo itd.) jednak zazwyczaj pojedynczy
nabój jest umieszczany w sześciokomorowym bębenku co daje 1/6 (17%)
szansy na wystrzał. Magazynek rewolweru może być także kręcony ponownie,
aby zresetować warunki gry lub gdy spust ma być pociągnięty ponownie.
Używanie rewolwerów z mniejszą ilością komór (zazwyczaj pięć) lub
zwiększanie ilości nabojów są wariacjami, które zwiększają ryzyko
śmierci w każdej rundzie.
Historia
Legend na temat wynalezienia rosyjskiej ruletki nie brakuje. Większość
z nich, prawdopodobnie powstała w Rosji lub pojawiła się wśród
rosyjskich żołnierzy.
W jednej legendzie, w XIX wieku rosyjscy więźniowie zostali zmuszeni
do gry w ruletkę ze strażnikami obstawiając śmierć. W innej wersji,
zdesperowani i ze skłonnościami samobójczymi oficerowie armii rosyjskiej
grali w tą grę w celu wywarcia wrażenia na sobie nawzajem.
Czy carscy oficerowie rzeczywiście grali w tą grę nie jest do końca
jasne. W tekście o carskim korpusie, John Bushnell, ekspert ds. historii
Rosji na Northwestern University, cytował dwa podobne wspomnienia
weteranów armii rosyjskiej: Duel (1905) napisana przez Aleksandra
Kuprina i From Double Eagle to Red Flag (1992) napisana przez Piotra
Krasnowa. Obydwie książki opowiadają o samobójczych i skandalicznych
zachowaniach oficerów, ale w żadnej z tych książek nie ma wzmianki o
rosyjskiej ruletce. Jeśli gra nie wywodzi się z faktycznych zachowań
ani nie jest fikcją, prawdopodobne jest, że została zapoczątkowana przez
armię rosyjską. Standardową bronią przyboczną dawaną oficerom rosyjskim
w latach 1895 do 1930 był rewolwer Nagant M1895. Podwójne działanie,
siedmiokomorowy bębenek, bębenek obracał się w kierunku wskazówek zegara
do momentu naciągnięcia kurka. Podczas gdy bębenek nie wysuwał się jak w
nowoczesnych rewolwerach, mógł obracać się w sposób losowy. Możliwe
jest, że rosyjscy oficerowie strzelali sześć razy a zachowywali ostry
nabój. W związku z faktem, że naboje były głęboko osadzone w bębenku, co
było charakterystyczne dla rewolweru Nagant, oraz że spłonki były
schowane, bardzo trudno było rozróżnić, w którym miejscu znajduje się
ostry nabój; to zwiększało niepewność wyników.
W jednej z rosyjskich książek zatytułowanej „Bohater naszych czasów”
autorstwa Michała Lermontowa (napisanej w 1840 r., a przełożonej przez
Władimira Nabokowa w 1958 r.) znajduje się w zmianka o Rosyjskiej
Ruletce.
Rosyjską ruletkę rozsławił na cały świat film z 1978 r. „Łowca
jeleni”, przedstawiający trzech żołnierzy pojmanych podczas wojny w
Wietnamie, których zmuszono do gry w rosyjską ruletkę, podczas gdy
pilnujący ich strażnicy obstawiali wyniki. Strażnicy zażądali
szczególnie okrutnej odmiany gry: prowadzi się ją aż wszyscy jej
uczestnicy, z wyjątkiem jednego, zostaną zabici. Gra toczy się w
bambusowym pomieszczeniu, w którym przetrzymuje się również innych
więźniów, więc krew przegranych spływa na przyszłych konkurentów. Kilka
śmiertelnych postrzałów nastolatków, jakie miały miejsce po emisji filmu
spowodowały, że zarówno policja, jak i media zarzuciły, że pokazane w
filmie sceny gry w rosyjską ruletkę były inspiracją dla poczynań
młodzieży.
